Van RAMKOERS naar een stabiele toekomst

Verdeel en heers? Laten we dat ons nu nog steeds gebeuren? Het migratieproject is mislukt. De SP voorspelde het in 1983, een deel van de burgers heeft het jarenlang aangegeven en uiteindelijk hebben zelfs leiders van diverse landen in Europa openlijk toegegeven dat het migratie-experiment is mislukt. Toch blijft het beleid nagenoeg ongewijzigd. Marginale aanpassingen die het idee moeten geven dat er iets verandert, terwijl feitelijk op dezelfde voet wordt doorgegaan. Geen grootschalig onderzoek naar de redenen van het falen, geen plan voor de toekomst. De conclusies van een dergelijk onderzoek zouden namelijk leiden tot de val van het ondemocratische bureaucratische monster dat we de Europese Unie noemen. Onlosmakelijk met elkaar verbonden, wordt omwille van het één, het ander genegeerd.

Blondemevrouw; till we meet again

Blondemevrouw stopt met het schrijven van columns. Een nieuwe fase is aangebroken. Dat besef heeft me laten besluiten voorlopig geen columns meer te schrijven. De tijd van vrijblijvendheid is voorbij en het schrijven van columns, pogen anderen aan het denken te zetten, is niet langer voldoende. Wie het islamdossier onvoldoende doorgrondt, begrijpt niet met hoeveel passie en gevoel van urgentie ik doe wat ik doe. De 44 columns ik voor De Dagelijkse Standaard heb mogen schrijven vormen samen een palet van mijn gedachten over de negatieve invloed van de Europese Unie en met name van het mohammedanisme, op onze Vrijheid. What more can I say? Voor velen is het islamdebat slechts een wedstrijdje. Een nieuwe fase is echter aangebroken en ik spreek hier niet van een nieuwe persoonlijke fase. Slechts de kwaadwillenden en de onnozelen kunnen blijven volharden in het spelen van spelletjes. Hieraan doet Blondemevrouw niet mee.

Fatsoenspolitie; een goede zaak!

Het plein staat vol met emotionele, moedige, jonge mensen. Zij hebben een duidelijke boodschap; wij eisen méér vrijheid! Een massale toestroom van burgers naar die centrale plek, om saamhorig en heroïek te demonstreren voor vrijheid. Niet wetende dat hun inzet en doorzettingsvermogen zou worden misbruikt om het tegenovergestelde te bewerkstelligen. De dag voor de val van Mubarak stond het Tahrirplein vol met studenten en seculiere vrouwen. Toen datzelfde plein de dag ná de val van Mubarak vol stond met mannen in jurken en vrouwen met hoofddoeken, werd reeds duidelijk dat de studenten en seculiere vrouwen onwetend een islamitische revolutie hadden ontketend, die zou resulteren in méér islam en mínder vrijheid.

Marokkaanse organisaties, het Thuisgevoel en Democratie

Bijna 90 Marokkaanse organisaties hebben samen een brief opgesteld en aan de Tweede Kamer gestuurd. Saamhorigheid alom, ten einde het Marokkanendebat te beïnvloeden. Of liever nog;  om te voorkomen dat een inhoudelijk debat over het mohammedanismeprobleem plaatsvindt. De Marokkaanse organisaties willen met het voorkomen van het debat, ‘waarborgen dat alle delen van de samenleving zich kunnen herkennen in het centrum van de democratie’. Kennelijk hoort het deel dat erkent dat er sprake is van een Marokkanen- en mohammedanismeprobleem, niet bij de samenleving (die we met zijn allen aan het maken zijn), in de optiek van de Marokkaanse organisaties. Ook is in hun optiek het voorkomen van een debat, blijkbaar het onderstrepen van democratie. Hiermee bevestigend, dat vanuit het mohammedanisme het begrip democratie wordt geaccepteerd noch begrepen.

“Geachte parlementariërs,

[…] U kunt kiezen uit twee opties om Wilders in zijn hemd te zetten.

(Ten eerste) Door weg te blijven bij deze verkiezingsbijeenkomst van de PVV! (Ten tweede) Mocht u toch uw moverende redenen hebben om mee te doen, dan heeft dat alleen zin wanneer u erin slaagt om het beoogde effect van Wilders volledig uit te schakelen.

[…] Uiteraard zal Wilders tenslotte - om de critici de mond te snoeren- ook oplossingen aandragen: keihard straffen en het land uitzetten.

[…] maatregelen […] Denk daarbij aan het succesvolle initiatief van hoofdcommissaris Nordholt in Amsterdam ongeveer twintig jaar geleden met ontspoorde Antilliaanse jongeren. […] Een strenge militaire aanpak in een kazerne.

[…] Doe niet weer een onderzoek. De problemen zijn sinds de jaren ‘80 over-onderzocht. Wat ontbreekt zijn niet de analyses van de problemen maar de juiste maatregelen.

[…] Of het debat een vloek dan wel een zegen wordt, is volledig aan u!”

Mijn droom voor ons land, inspiratie voor Willem-Alexander

Beatrix Wilhelmina Armgard van Oranje-Nassau gaat de geschiedenis in als de koningin die haar naam te letterlijk nam - Beatrix: zij die gelukkig maakt - en daarmee Nederland heeft verkwanseld en het Nederlandse volk in de afgrond heeft gestort. Sommigen herkennen geschiedenis wanneer het gemaakt wordt, anderen hebben enkele decennia nodig om volledige bewustwording tot stand te laten komen, weer anderen kiezen ervoor geschiedenis eeuwig te negeren. Op welke wijze wordt Beatrix over een eeuw  of twee eeuwen in de geschiedenisboeken omschreven? En zal prins Willem-Alexander op dezelfde wijze omschreven gaan worden? Geschiedenis en toekomstige geschiedenis.

Anderen aan het denken zetten

Op korte termijn grote veranderingen verwachten, is jezelf teleurstellingen voor de voeten werpen. Nadat je jezelf meermaals hebt laten struikelen in een periode van vijf jaar, neemt je energie af en je frustratie toe. Waarna je uiteindelijk de handdoek in de ring werpt, omdat je niet nog een teleurstelling wilt verwerken. Je kiest ervoor je niet meer druk te maken, je distantieert je van grote maatschappelijke problemen en gaat voor jezelf, je geliefden en jullie persoonlijke toekomst leven. Niets meer, niets minder. Een kleine fijne wereld, voor zo lang als het duurt. Een voorspelbaar verloop als je tot de conclusie bent gekomen, dat vrijheid onder druk staat en hier op korte termijn verandering in denkt te kunnen brengen. Vandaag deze column naar aanleiding van een reactie van R. Hartman, gisteren onder de column “Realofobie en het maken van onderscheid”. 

Realofobie en het maken van onderscheid

Met de opkomst van redelijkheid en tolerantie, lijkt logica verloren te zijn gegaan. De mensen die gelijkheid wensen voor ieder mens op aarde, trachten dit te bereiken door ongelijkheid te negeren en dikwijls (on)bewust te stimuleren. Wie weigert ongelijkheid te zien, leeft in een wereld van gelijkheid. In dergelijk gedrag is weinig logica te bespeuren. Toch geven zulke mensen aan, zelf daar wèl de logica van in te zien. Het is dan ook inderdaad een feit, dat ongelijkheid soms noodzakelijk is. Wie bepaalt dat? Niet wie, maar wat; logica. Logische handelingen en overwegingen zijn eenvoudig te beargumenteren. Welk argument verdedigt ongelijkheid? Is het een realistisch argument of is het een argument uit angst voor de realiteit?

Tijd voor een seculier straatbeeld

Godsdienstvrijheid is de vrijheid zelf te kiezen om tot een godsdienst toe te treden en deze te belijden en beoefenen. Godsdienstvrijheid laat ook de ruimte voor de mogelijkheid van een vrije keuze voor een godsdienstloze levenshouding. In het jaar 2000 was 62% van de Nederlanders niet verbonden met een of andere religie (SCP). Dit percentage loopt in 2020 op naar 72%. Wordt het niet eens tijd, het straatbeeld vanuit dit perspectief te beschouwen?

De wet met betrekking tot godsdienstvrijheid is opgesteld voorafgaand aan het grote immigratie-experiment. Nog voor een ideologie vermomd als een religie binnen de grenzen van onze cultuur werd uitgenodigd. En voorafgaand aan de komst van het internet. Het referentiekader dat de wetgevers hebben gebruikt voor het opstellen van de wet, is dus inmiddels uiterst achterhaald. Beschaving en rede hebben ons ver genoeg gebracht, opnieuw de balans op te kunnen maken. Waar tweedelingen zijn ontstaan, zijn maatregelen te nemen om harmonie te herstellen.

Verschil in opvattingen en sharia-style denken.

In Marokko, en op veel andere plekken in de wereld, geldt een wet waarbij verkrachters hun straf kunnen ontlopen door met het slachtoffer te trouwen. De ouders van verkrachte meisjes stemmen vaak in met een huwelijk omdat zij de ontmaagding buiten het huwelijk als een schande beschouwen. Meisjes die verkracht zijn, wordt drievoudig geweld aangedaan; door hun verkrachter, door hun traditie en door de geldende wetgeving. De schuldvraag is ondergeschikt aan het eergevoel. En áls de schuldvraag aan de orde komt, wordt meestens naar het slachtoffer gewezen.

“Article 475 of the Moroccan penal code allows for the "kidnapper" of a minor to marry his victim to escape prosecution, and it has been used to justify a traditional practice of making a rapist marry his victim to preserve the honour of the woman's family.”

Niet het feit dat zij op brute wijze is verkracht is leidend, maar het feit dat zij ongehuwd gepenetreerd is, haar “maagdenvlies” verloren heeft en de familie-eer geschonden heeft, is leidend. Vanuit dat perspectief beschouwd, is een verkracht meisje altijd meervoudig de dupe. Vanuit de westerse cultuur wordt dit sterk afgekeurd. Toch is er gelatenheid te bespeuren. Zolang het ver buiten de dijken plaatsvindt, lijkt er voor een relatief grote groep mensen, weinig reden voor ophef. Is het echter nog steeds een “ver-van-m’n-bed-show”? Het slachtoffer als dader beschouwen, is een mindset, een gedachte en een culturele traditie. Als je binnen een vrije samenleving alle ruimte biedt aan uiteenlopende mondiale culturele tradities, doemt de wereld die zo ver van het bed leek, uiteindelijk binnen de dijken op.

Eerwraak, familiedrama’s en wegkijkerij

Als een meisje in Nederland wordt omgebracht uit eerwraak, wordt die oorzaak dan erkend en publiekelijk meegedeeld? De Telegraaf kopt vandaag dat eerwraak het motief lijkt voor de moord op de 16-jarige Marokkaanse Mirjam Abarkan uit IJsselstein. Politie spreekt echter vooralsnog van “problemen binnen het gezin” die ten grondslag zouden liggen aan de moord, die uiteindelijk als “familiedrama” de archieven in zal gaan.

Waarom hebben wij in het westen toch zo’n moeite met het beestje bij de naam noemen? Voor geen enkele moord gepleegd door een familielid, is het woord “familiedrama” een gepaste omschrijving. Je spreekt van een familiedrama als oma kanker blijkt te hebben; of als tante Sophie op weg naar haar werk op de fiets is geschept door een vrachtwagen, is komen te overlijden en drie kindertjes en een man achterlaat; of als ouders na een scheiding besluiten de kinderen te gebruiken om elkaar het leven zuur te maken; of als pa zijn baan kwijt is geraakt en niets anders doet dan depressief voor zich uit staren en zijn gezin onder spanning zetten; dán spreek je van familiedrama’s. Als een moeder haar dochter vermoordt, spreek je van moord. Of van doodslag, als dat juridisch mocht blijken.